Posts Tagged ‘Αριστερά’

vouli1Η συζήτηση και η ψηφοφορία για το μεγάλο θέμα των πλειστηριασμών και του ενιαίου φόρου στα ακίνητα , ήταν μια ακόμα απόδειξη της ρευστότητας και αστάθειας του πολιτικού και κομματικού μας συστήματος. Μια συζήτηση για ένα τόσο σοβαρό θέμα στη Βουλή δεν άλλαξε , ούτε έκρυψε κάτω από το χαλάκι τα προβλήματα και την εικόνα διάλυσης των κομμάτων , αλλά ίσα ίσα την ανέδειξε ακόμα περισσότερο , με μια σειρά από γεγονότα.

Για το ΠΑΣΟΚ από που να αρχίσει και που να τελειώσει κανείς; Ο Απόστολος Κακλαμάνης δεν πήγε στην διαδικασία επικαλούμενος λόγους υγείας. Ο Δημήτρης Κρεμαστινός απουσίαζε κατά τη διάρκεια της πρώτης ανάγνωσης των ονομάτων , ενώ βρισκόταν στο κτήριο , με φήμες να λένε πως έκανε απλά ψυχολογικό πόλεμο στον Βαγγέλη Βενιζέλο. Στη δεύτερη ανάγνωση ψήφισε κανονικά , αν και διέρρευσαν πληροφορίες ότι ουσιαστικά τον πήγαν … «σηκωτό» στην αίθουσα.

Εκτός όλων αυτών , στη συνεδρίαση της Κεντρικής Πολιτικής Επιτροπής  που ξεκινάει αυτή την ώρα , αναμένεται να επικρατήσει κλίμα σύγκρουσης. Δεν ήταν μόνο η κριτική των 11 στελεχών πριν λίγες μέρες που δημιούργησε άγχος και εκνευρισμό στο επιτελείο Βενιζέλου. Άλλωστε είναι πλέον κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι το «παπανδρεϊκό μπλοκ» , με ή χωρίς Παπανδρέου , αμφισβητεί ανοιχτά το Βαγγέλη Βενιζέλο και τις επιλογές του. Ακολούθησε και επιστολή άλλων 7 μελών της ΚΠΕ , οι οποίοι ουσιαστικά ζητούν αποδέσμευση από την κυβέρνηση και κάνουν σκληρή κριτική στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ. Αυτά τα μέλη , τα οποία είχαν εκλεγεί στην ΚΠΕ από τη «γραμμή» Παναγιωτακόπουλου , δημιουργούν έναν ακόμα πονοκέφαλο στην ηγεσία.

Ο Βαγγέλης Βενιζέλος δεν μπορεί να ελέγξει το κόμμα. Θα ήταν μειοψηφία σε αυτό αν δεν είχαν αποχωρήσει ή αποστασιοποιηθεί τόσες εκατοντάδες στελέχη τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και έτσι , η αίσθηση που υπάρχει είναι ότι οποιαδήποτε στιγμή η εσωτερική αντιπολίτευση μπορεί να τον ανατρέψει. Κάτι που όμως δεν θέλει ούτε η ίδια. Κι αυτό γιατί μια βίαιη ανατροπή εκτός από το ότι θα «θυματοποιούσε» το Βενιζέλο και θα έδειχνε σημάδια ρεβανσισμού για τα όσα έκανε στον Παπανδρέου ο τωρινός πρόεδρος , πιθανότατα θα οδηγούσε και στην πλήρη , οριστική και αμετάκλητη πτώση του ΠΑΣΟΚ κάτω από το 3%. Κανένας από τους υποψήφιους αρχηγούς της επόμενης μέρας (Σαχινίδης , Μωραϊτης…) δεν θα ήθελε να πάρει ένα πεθαμένο ΠΑΣΟΚ. (περισσότερα…)

Advertisements

tsaouseskou-karamanlisΤην προπαγάνδα άλλων εποχών θυμίζει η ανακοίνωση που εκδόθηκε από τη Νέα Δημοκρατία μετά την απόφαση του 4ου συνεδρίου του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) να επιλεγεί ο Αλέξης Τσίπρας ως υποψήφιος για την προεδρία της Επιτροπής. Στη ζηλόφθονη ανακοίνωση χαρακτηρίζονται «περιθωριακά κόμματα» με «ακραίες θέσεις» τα ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα και προσδιορίζονται ακόμα και ως «πολιτικοί απόγονοι του Τσαουσέσκου». Του Δημήτρη Ψαρρά

Αστείο επιχείρημα, ειδικά στην Ελλάδα. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ο πολιτικός που διατηρούσε τις καλύτερες σχέσεις με τον Τσαουσέσκου και το καθεστώς του δεν ήταν άλλος από τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Αλλά η ανακοίνωση δεν αρκείται σε εμφυλιοπολεμικούς πολιτικούς χαρακτηρισμούς. Συνοψίζει, υποτίθεται, την πολιτική πλατφόρμα του ΚΕΑ, προχωρώντας σε ανοιχτή διαστρέβλωση των απόψεων που συγκροτούν την αριστερή ευρωπαϊκή συμμαχία.

– Καταγγέλλει την παρουσία αριστερών κομμάτων της Βόρειας Κύπρου στο συνέδριο και αποσιωπά το γεγονός ότι το πολιτικό πρόγραμμα του ΚΕΑ ζητάει «πολιτική πίεση στην Τουρκία η οποία κατέχει παράνομα το βόρειο τμήμα της Κύπρου από το 1974», παλεύει για «τα δικαιώματα των εργαζομένων στην Τουρκία» και θεωρεί «απαράδεκτο τον τρόπο που το καθεστώς Ερντογάν κατέστειλε το λαϊκό κίνημα στην πλατεία Ταξίμ, καθώς και την παράνομη κατοχή της Κύπρου και τον ρόλο του γενικά στην περιοχή».

– Υποστηρίζει ότι το ΚΕΑ προτείνει δήθεν «την αύξηση μισθών σε όλη την Ευρώπη», ενώ ρητά στο πολιτικό ντοκουμέντο του συνεδρίου αναφέρεται ότι «αυξήσεις των μισθών και του επιπέδου κοινωνικής προστασίας πρέπει να ρυθμίζονται από κάθε χώρα». Αλλά βέβαια αυτό που θέλει να κρύψει η Νέα Δημοκρατία είναι η αναφορά σε «ελάχιστο μισθό» και σε «ελάχιστη αξιοπρεπή σύνταξη» για όλους, όπως εισηγείται το ΚΕΑ.

– Ισχυρίζεται ότι το ΚΕΑ προτείνει την άμεση έξοδο των χωρών από το ΝΑΤΟ, ενώ στην πραγματικότητα προτείνεται η διάλυση του ΝΑΤΟ, κάτι βέβαια εντελώς διαφορετικό.

– Επισημαίνει ότι το ΚΕΑ «υπερασπίζεται τον τροτσκιστικό διεθνισμό» (θυμίζοντας τη ρητορεία του χουντικού Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου), ενώ το ντοκουμέντο του ΚΕΑ μιλά για την «αλληλεγγύη» προς τις πιο αδύνατες χώρες και έχει ειδικές σχετικές αναφορές στην Ελλάδα.

– Καταγγέλλει ότι προτείνεται η ακύρωση της διασύνδεσης Ε.Ε.-Ισραήλ, ενώ στην πραγματικότητα το ΚΕΑ καταγγέλλει βέβαια την πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστινίους, αλλά θεωρεί ότι «η περιφερειακή συνεργασία μπορεί να αποτελεί όπλο για την επίτευξη της ειρήνης».

Το αστείο είναι ότι μεταξύ άλλων η Νέα Δημοκρατία καταγγέλλει την προσπάθεια «ανύψωσης του συνδικαλισμού» ενώ θεωρεί σκανδαλώδες και το δικαίωμα του βέτο των εργαζομένων «όταν μια ιδιωτική εταιρεία επιλέγει αναδιάρθρωση ή μετεγκατάσταση». Από την ανακοίνωση αυτή της Νέας Δημοκρατίας προκύπτει, δηλαδή, μια ευθεία ομολογία: ότι το κυβερνητικό κόμμα έχει υιοθετήσει την πολιτική των μνημονίων ως πολιτικό του πρόγραμμα και όχι -όπως μας έλεγαν μέχρι τώρα- ως αναγκαίο και προσωρινό κακό.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

kentroaristeraΔεν ξέρω ποιο βίτσιο με κάνει να γράφω σήμερα αυτό το άρθρο. Πολλοί θα πουν ότι ο χώρος της Κεντροαριστεράς είναι τελειωμένος. Ο βασικός πυλώνας του , το ΠΑΣΟΚ , καταρρέει , με τις αισιόδοξες και συστημικές δημοσκοπήσεις να το δίνουν το πολύ στο 7,5% την ώρα που στις λεγόμενες «κρυφές» παλεύει με το 3%.

Το «νέο» κόμμα της ΔΗΜΑΡ επίσης μοιάζει να διαλύεται , ουσιαστικά εσωτερικά διασπασμένο εδώ και καιρό , έχοντας να παρουσιάσει μερικές από τις πιο γελοίες στιγμές «ευθύνης» στην ιστορία του τόπου.  Οι όποιες κινήσεις ανασύνταξης γίνονται μοιάζουν αποτυχημένες εξ’αρχής , δεν έλκουν καλά καλά ούτε τους φανατικούς του χώρου.

Παρόλα αυτά θα αναγκαστώ να διαφωνήσω. Η Κεντροαριστερά δεν τελειώνει. Δεν είναι παρελθόν και όποιος , είτε εξ’αριστερών , είτε εκ δεξιών το αμφισβητεί , ειρωνεύεται και μιλάει αλαζονικά , περισσότερο μου θυμίζει τους τραγικούς τύπους-παρατρεχάμενους του ΠΑΣΟΚ , που στα καλά χρόνια νόμιζαν ότι θα είναι μια ζωή … «καβάλα στ’άλογο» και αντιμετώπιζαν τους επικριτές τους με ύφος χιλίων καρδιναλίων. Και όλοι είδαμε που κατέληξε αυτή η ιστορία… 

Ας πάρουμε μερικά δεδομένα γυρνώντας κάποια χρόνια πίσω. Στις εκλογές ήττας του 2004 , το ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε από περισσότερους των 3εκ πολίτες. Συγκέντρωσε ποσοστό 40,55% , με την αποχή να βρίσκεται στο 23,5%.  Στις επόμενες εκλογές του 2007 , με το ΠΑΣΟΚ ήδη να ταλανίζεται από εσωκομματικά προβλήματα και τον Βαγγέλη Βενιζέλο να κινείται υπογείως , το ποσοστό του 38,1% έρχεται φυσιολογικά όπως και η ήττα. Η αποχή στο 25,85%.

Ακολουθεί η περίοδος της οικονομικής καταστροφής της χώρας από τον Κώστα Καραμανλή , η εποχή των σκανδάλων , αλλά και των πολλών υποσχέσεων από το Γιώργο Παπανδρέου. Η νίκη του 2009 είναι τεράστια σε διαφορά αλλά όχι και σε ψήφους. Το ΠΑΣΟΚ παίρνει μόλις ελάχιστες χιλιάδες ψήφους περισσότερες από την ήττα του 2004. Η αποχή αυξάνεται και φτάνει στο 29,05%. Η συνέχεια γνωστή μέχρι τις εκλογές του περσινού Μαΐου. Εκεί έρχεται το μεγάλο χτύπημα. Το ΠΑΣΟΚ εγκαταλείπεται από εκατομμύρια ψηφοφόρους , πέφτει στο 13,18% και όλοι ψάχνουν να δουν «που πήγαν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ».

Η εύκολη απάντηση είναι στο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι όμως έτσι; Όχι ακριβώς. Ακόμα κι αν το σύνολο της αύξησης των ποσοστών του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα οφείλεται σε μετακίνηση ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ , μιλάμε για ένα ποσοστό της τάξης του 12%. Αν υποθέσουμε επίσης ότι ολόκληρο το ποσοστό της ΔΗΜΑΡ προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ , έχουμε ακόμα ένα 6%. Το άθροισμα των δύο αυτών ποσοστών σε καμιά περίπτωση δεν πλησιάζει τις απώλειες του ΠΑΣΟΚ. Ακόμα κι αν προσθέσουμε κάποιες μετακινήσεις προς τα υπόλοιπα κόμματα , πάλι περισσεύει. Ξεχνάμε όμως κάτι.Την αποχή.  Η οποία φτάνει στο 34,9%.

Η εικόνα κατάρρευσης συνεχίζεται και τον Ιούνιο με το ΠΑΣΟΚ στο 12,28% και παρά τον έντονο διπολισμό , την αποχή να αυξάνεται ακόμα περισσότερο στο 37,53%.

pasok-symmetoxiΣτο παραπάνω διάγραμμα βλέπουμε το πως ουσιαστικά ταυτίζονται οι αυξομειώσεις των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ με το ποσοστό συμμετοχής στις εκλογές. Η ομοιότητα των γραμμών είναι σχεδόν απόλυτη. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αυτοί που απέχουν είναι μόνο δυσαρεστημένοι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ ή γενικότερα άνθρωποι που επιθυμούν μια πολιτική δύναμη ανάμεσα στην Αριστερά και τη Δεξιά. Αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλοί τέτοιοι.

Ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ μετακινήθηκαν τόσο προς τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και προς τη ΝΔ. Όταν το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου σταμάτησε να έχει οποιαδήποτε διαφορά από τη ΝΔ του Σαμαρά , για πολύ κόσμο ήταν άσκοπο να συνεχίζουν να ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ. Αυτοί που συμφωνούσαν , μετακινήθηκαν στη ΝΔ. Αυτοί που διαφωνούσαν με τις ασκούμενες πολιτικές , στο ΣΥΡΙΖΑ και σε άλλα κόμματα.

Αυτοί που πραγματικά εκφράζουν την Κεντροαριστερά , τις ιδέες της , την πολιτική και οικονομική της θεωρία , δεν πήγαν πουθενά. Έμειναν πολιτικά άστεγοι , περιμένοντας τις εξελίξεις και δημιουργώντας πλέον τον νέο όρο «ανένταχτος κεντροαριστερός».

Αυτή η , καθόλου συμπαγής βέβαια , μάζα  είναι όλο το ζουμί της υπόθεσης. Κανείς δεν μπορεί να την υπολογίσει αριθμητικά. Επίσης  κανείς , τουλάχιστον για την ώρα , δεν μπορεί να τη συσπειρώσει. Αλλά παρόλα αυτά , όποια κι αν είναι η δύναμη της , αυτή η μάζα αποτελεί την πραγματική κεντροαριστερά. Αποτελεί αυτούς τους ανθρώπους ,που χαρακτηρίζονται από δημοκρατικά ιδεώδη , αντιρατσιστικά και αντιφασιστικά φρονήματα , οικολογικές ευαισθησίες , νέες ιδέες.

Αποτελεί μια βάση , πάνω στην οποία μπορεί να χτιστεί μελλοντικά ένα κόμμα , το οποίο όμως , πρέπει να αποβάλει πολλά ελαττώματα του παρελθόντος και να κόψει κάθε είδους δεσμούς με πρόσωπα που ότι είχαν να κάνουν το έκαναν.

Δεν είναι δυνατόν αυτοί οι άνθρωποι να βλέπουν κάποιοι ακόμα θετικά  , πρόσωπα όπως ο τυχοδιώκτης Κουβέλης , οι απίθανοι Λοβέρδος-Διαμαντοπούλου κ.ο.κ. Χώρο δεν έχουν ακόμα και πρόσωπα που παρά τις μεταρρυθμίσεις που προσπάθησαν να κάνουν , είναι συνυφασμένα με τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές π.χ. Ραγκούσης.

Αυτό που χρειάζεται αυτή η μάζα , είναι να οργανωθεί και να εκφράσει λόγο.  Λόγο ξεκάθαρο , μακριά από τα ταμπού και τα πρέπει παλαιότερων ετών. Αυτό που πρέπει να συνειδητοποιήσει η συγκεκριμένη μάζα είναι ότι δεν είναι πλειοψηφία! Δεν είναι σε καμία περίπτωση του 40%-45% του πάλαι ποτέ ισχυρού ΠΑΣΟΚ. Και αυτό δεν είναι κακό!

Είναι μια ακόμα δύναμη του πολιτικού φάσματος , που μπορεί σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις , κυρίως της Αριστεράς , να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να χτιστούν από την αρχή θεσμοί όπως η δικαιοσύνη , η κοινωνική αλληλεγγύη , η δημόσια παιδεία και υγεία , οι δημοκρατικές διαδικασίες.

Τονίζω ξανά ότι μια τέτοια Κεντροαριστερά εύφορο έδαφος συνεργασιών μπορεί να βρει μόνο στην Αριστερά , με τα όποια ελαττώματα της. Αυταπάτες ότι μπορεί να γεννηθεί κάτι καλό με «μετριοπαθείς» δήθεν φιλελεύθερους , που στην πραγματικότητα δεν οραματίζονται τίποτα λιγότερο από την πλήρη επικράτηση του σκληρού καπιταλισμού και του νεοφιλελευθερισμού , μόνο την πλήρη καταστροφή του χώρου μπορούν να προκαλέσουν.

Θεωρητικά όλα τα παραπάνω , σίγουρα σηκώνουν πολύ κουβέντα , πολλές αντιρρήσεις και πολλές διαφωνίες. Παρόλα αυτά θεωρώ ότι μια άποψη , είναι πάντα χρήσιμη και κάτι έχει να προσφέρει. Αυτή την άποψη καταθέτω σήμερα με την ελπίδα να δώσει τροφή για νέες αναζητήσεις.

Σήμερα είναι μέρα αγώνα , μέρα μνήμης , μέρα παραδειγματισμού , μέρα δυναμικής παρουσίας μας στους δρόμους και σε όλα τα σημεία αντίστασης ανά την Ελλάδα.

Αντίσταση σύντροφοι και συντρόφισσες.  Αντίσταση και αγώνας.

Μόνιμος αγώνας , απέναντι σε όλους όσοι καταδυναστεύουν τις ζωές μας.

Δεν είμαστε «όλος ο λαός» όπως λένε πολλοί. Είμαστε όμως παρά τις διαφορές μας , ενωμένοι στον κοινό σκοπό , το καλύτερο αύριο. Άλλωστε πάντα σε αυτή τη χώρα στα δύσκολα λίγοι ήταν αυτοί που έμπαιναν μπροστά , θυσίαζαν ότι είχαν και στο τέλος κατάφερναν από το πουθενά να ανοίξουν ένα δρόμο στην πρόοδο και την ελπίδα και να τον αφήσουν παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Αυτό έκανε και η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου. Λίγοι ήταν εκείνοι που τόλμησαν. Λίγοι ήταν αυτοί που αγωνίστηκαν. Αλλά τα κατάφεραν. Κι αν κάποιοι ελάχιστοι από αυτούς ξεπουλήθηκαν στο μέλλον τι πάει να πει σύντροφοι; Τίποτα δεν πάει να πει.

Εμείς συνεχίζουμε. Παίρνουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν , απέναντι στην ιστορία , απέναντι στην αριστερά μας , τους χιλιάδες νεκρούς μας και συνεχίζουμε την καθημερινή πάλη. Δεν πειράζει αν  δεν τα καταφέρουμε , σίγουρα θα έχουμε αφήσει κι εμείς τη δική μας παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές.

Εμπρός για το καθήκον μας.

Εμπρός με αλληλεγγύη , συντροφικότητα  , ανιδιοτέλεια.

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία…

lafazanisΜετά κάθε ταξίδι του Αλέξη Τσίπρα στο εξωτερικό , είναι βέβαια δύο πράγματα. Για την ακρίβεια δύο ανακοινώσεις. Η μία είναι του Κεδίκογλου που μιλάει για ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού και εξωτερικού και η άλλη του Λαφαζάνη που φωνάζει πως ότι και να λέει ο Τσίπρας αυτός και η «Αριστερή Παρέμβαση» θα κάνουν κομφετί το μνημόνιο μετά την ορκωμοσία τους ως κυβέρνηση.

Το ρόλο του Λαφαζάνη σήμερα πήρε ένας εκ των συντρόφων του στην «Αριστερή Παρέμβαση» , ο κύριος Άκης Μπαδογιάννης , μέλος της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Μπαδογιάννης από τον επίσημο ενημερωτικό ιστότοπο της συνιστώσας , το iskra.gr , με ένα άρθρο χωρίς ιδιαίτερα επιχειρήματα , άσκησε κριτική στην ομιλία του Τσίπρα στο Τέξας , κάνοντας διάφορες ερωτήσεις διλημματικού τύπου.

Η κριτική δε βασίζεται κάπου συγκεκριμένα. Δεν σχολιάζει ο κ . Μπαδογιάννης σημείο προς σημείο τις δηλώσεις Τσίπρα , ούτε αναλύει μια διαφορετική άποψη. Ο κ. Μπαδογιάννης , όπως και οι υπόλοιποι συνήθεις «ρήτορες» της «Αριστερής Παρέμβασης» , ξεκινάει λέγοντας πως «δεν ξέρω αν εξέπληξαν τα όσα είπε ο Α.Τσίπρας» , συνεχίζοντας:

«Το βέβαιο είναι ότι ξαναθέτουν το ερώτημα, που γίνεται όλο και πιο επίκαιρο.Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς τους νόμους και να ακολουθήσει μια ριζοσπαστική προοδευτική πολιτική εντός της ευρωζώνης;Ας μην έχουμε αυταπάτες.»

Στη συνέχεια δίνει απλοϊκές απαντήσεις σε ερωτήματα που κάνει ο ίδιος για ζητήματα τεράστιας σημασίας όπως για παράδειγμα το εθνικό νόμισμα. Δεν θα σχολιάσω τις απόψεις του , καθώς και σεβαστές είναι και σε καμία περίπτωση ουτοπικές στην εποχή των ραγδαίων αλλαγών που ζούμε. Αλλά είναι και απόλυτα σωστές; Πώς μπορεί ο κάθε Μπαδογιάννης , ο κάθε Λαφαζάνης, ο κάθε Στρατούλης και γενικά ο καθένας από εμάς να θεωρείται γνώστης της μία και μόνης αλήθειας και να συμβουλεύει τους υπόλοιπους να «μην έχουν αυταπάτες»;

Γιατί αυτό βγάζουν προς τα έξω τα μέλη της συγκεκριμένης συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ. Ότι αυτοί είναι κι άλλος κανείς! Αυτοί είναι οι αληθινοί αριστεροί , αυτοί είναι οι ριζοσπάστες , αυτοί είναι οι σωστοί σε όλα. Αυτοί είναι που δεν θέλουν ούτε πρώην πασόκους , ούτε κανέναν άλλο ,αλλά θα συγκυβερνήσουν με το ΚΚΕ , το οποίο τα τελευταία χρόνια δεν έχει καταδεχθεί να κατεβεί μαζί τους ούτε σε σωματείο 10 εργαζομένων , ούτε σε κοινότητα 50 κατοίκων.

Αν όντως τα πιστεύουν όλα αυτά δεν βρίσκω το λόγο που βρίσκονται ακόμα στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι φανερό ότι είναι εκτός κλίματος. Κι αν στα συνέδρια και τις κεντρικές επιτροπές έχουν το 30% , στη βάση που έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ το 27% πέρυσι τον Ιούνη , είναι μια μικρή μειοψηφία. Αυτό δεν είναι κακό. Κακό είναι ότι δεν το καταλαβαίνουν.

Αν ο στόχος τους είναι το σκίσιμο του μνημονίου τη νύχτα των εκλογών , η κοπή εθνικού νομίσματος κ.ο.κ. , ο σ. Αλαβάνος , η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. και πολλές άλλες οργανώσεις και κόμματα της Αριστεράς τους περιμένουν για μια ένωση που πολύ πιθανό θα τους οδηγήσει και στη Βουλή. Κι εκεί μπορούν από άλλη βάση να διαπραγματευτούν με τον ΣΥΡΙΖΑ και όποιον άλλο , συνεργασίες , συμφωνίες και διαφωνίες. Κι εκεί θα είναι άξιοι να τους παραδεχθεί κανείς.

Αν πάλι θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δικό τους δημιούργημα και δεν μπορούν να το παραδώσουν σε 5 παιδαρέλια τύπου Τσίπρα , Παππά , Δούρου , Κωνσταντοπούλου και στο «λαϊκό ΠΑΣΟΚ» , μπορούν να τους διώξουν αν θέλουν. Δε χάθηκε ο κόσμος.

Αλλά ότι κάνουν να το κάνουν τώρα. Αν η Αριστερά φτάσει στην εξουσία και οι Λαφαζάνηδες γκρεμίσουν αυτή την ευκαιρία , τότε θα περάσουν στα κατάστιχα της ιστορίας σαν πιο ξεφτιλισμένοι κι από τον Κουβέλη. Αν πάλι προτιμήσουν τη «βολή» της εξουσίας , απλά κραυγάζοντας μια στο τόσο για διαφωνίες , τότε πάλι επάξια κερδίζουν το ρόλο του Γιώργου του Παναγιωτακόπουλου. Πάντως σε καμία περίπτωση δεν θα μπορείς να τους πάρεις στα σοβαρά.

Ή τώρα που είναι νωρίς , ή ποτέ σύντροφοι… Ή μάγκες θα βγείτε απ’αυτή την ιστορία , ή ξεφτιλισμένοι. Η επιλογή στα χέρια σας , το κρίμα στο λαιμό σας…