Έγινε η φτώχεια συνήθεια μας;

Posted: 02/01/2014 in Άποψη
Ετικέτες: , ,

2014Τις ημέρες των γιορτών τις είχα πάντοτε σε περίοπτη θέση , όπως και όλοι μας πιθανότατα. Δεν είναι μόνο το καλό οικογενειακό κλίμα , δεν είναι μόνο η ευκαιρία που σου δίνουν να αφιερώσεις περισσότερο χρόνο στην παρέα σου και στους φίλους σου. Ήταν πάντα ευκαιρία για διασκέδαση , ωραίες στιγμές , με λίγα λόγια καλοπέραση.

Ναι καλοπέραση! Μια λέξη που φαντάζει πλέον βρισιά. Η οικονομική κρίση , η ανέχεια που επιβάλλεται καθημερινά στον κόσμο με κάθε τρόπο , έχουν αναγάγει οποιαδήποτε σκέψη για καλοπέραση σε μακρινό όνειρο για τους περισσότερους. Πότε μου δεν κατάλαβα βέβαια γιατί «ποινικοποιήσαμε» αυτά τα τελευταία χρόνια τη χαρά και τη διασκέδαση.

Ένα από τα κλισέ στην εποχή της κρίσης είναι και το «μας χρειαζόταν μια τέτοια κρίση , είχαμε καλομάθει στα μπουζούκια , τα εστιατόρια , τις ταβέρνες , τα χιονοδρομικά το χειμώνα και τα νησιά το καλοκαίρι». Δεν υπήρξα ποτέ φίλος της λεγόμενης «τσιφτετΕλλάδας«. Της χώρας των πανεριών και των μπουκαλιών ουίσκυ. Επίσης δε συμφωνούσα με την άλλη άποψη-κλισέ ότι η Ελλάδα στα «εύπορα χρόνια» του 1980 μέχρι το 2010 μεταλλάχθηκε σε χώρα των λαμογιών , των μπουζουκιών , του κιτς και του νεοπλουτισμού. Αυτή η Ελλάδα πάντα υπήρχε , με τη μόνη διαφορά ότι η αύξηση του εισοδήματος αυτά τα χρόνια , βοήθησε στο να φανεί ακόμα περισσότερο. Δεν νομίζω άλλωστε κάποιος να πιστεύει σοβαρά ότι πριν το 80′ η Ελλάδα ήταν παράδειγμα παιδείας , κουλτούρας , αλληλεγγύης και ανιδιοτέλειας. 

Παρόλα αυτά δεν βλέπω κάτι κακό στο να γλεντάει κάποιος ή να χαίρεται αυτές τις μέρες και να ξεχνάει τα προβλήματα του. Οκ σύμφωνοι! Θα προτιμούσα όσοι ήταν στα μπουζούκια το πρώτο βράδυ του νέου έτους , να ήταν έξω από τη Βουλή όταν ψηφιζόταν ο φετινός προϋπολογισμός. Θα προτιμούσα όσοι πέταξαν τα λεφτά τους αυτές τις μέρες στο ανεκπλήρωτο όνειρο κάποιου τζογαδόρικου παιχνιδιού , να βοηθήσουν έναν άστεγο. Αυτά είναι «εκ των ουκ άνευ»!

Αλλά δε θέλω να συνηθίσω την Ελλάδα της φτώχειας. Δε θέλω να συνηθίσω την Ελλάδα που στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι μιλάει για σήματα , τέλη και χαράτσια. Δε θέλω να συνηθίσω την Ελλάδα που κλεισμένη σε 4 τοίχους  κλαίει το κακό το ριζικό της. Τη σιχαίνομαι αυτή την Ελλάδα. Μου προκαλεί τόση απέχθεια όσο και οι νεόπλουτοι τσιφτετέλληνες των 90s.

Δεν πρέπει να γίνει η φτώχεια συνήθεια μας. Δεν πρέπει να ακούμε νέα παιδιά να λένε «εντάξει μια χαρά βρήκα δουλειά από πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για 5 μήνες με 400 ευρώ το μήνα». Δεν θέλω να ακούω το αισχρό «κάτι είναι κι αυτό».  Έχω στο μυαλό μου μια άλλη Ελλάδα , μια άλλη κοινωνία. Ακόμα και σε αυτά τα σκληρά χρόνια της καταπίεσης και της φτωχοποίησης θέλω να βλέπω χαρούμενους ανθρώπους.

Χαρούμενους και αποφασισμένους για ένα καλύτερο αύριο. Καλή μας χρονιά…

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s