papandreouΣαν «σάλος» και «σοκ» παρουσιάστηκαν οι χθεσινές δηλώσεις του Γιάννη Δραγασάκη , για το περίφημο «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου. Ή μάλλον καλύτερα το «λεφτά υπάρχουν» των καναλιών.

Έγιναν ξανά συζητήσεις επί συζητήσεων , ειρωνικά σχόλια και «προβλέψεις» , για τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι το νέο ΠΑΣΟΚ , για τον καημένο κοσμάκη που «όπως τον κορόιδεψε ο Παπανδρέου , έτσι θα τον κοροϊδέψει τώρα και ο Τσίπρας. Με συγχωρείτε αλλά δεν θα πάρω… Δεν θα πάρω , γιατί έχω βαρεθεί η πολιτική κριτική και ο καθημερινός σχολιασμός να γίνονται στη λογική των εντυπώσεων και όχι σε αυτή της ουσία.

Στην ουσία δε στέκεται κανείς. Όπως και τότε από το περίφημο «λεφτά υπάρχουν ΑΝ…» που έλεγε ο Παπανδρέου στις ομιλίες του , κανείς , ούτε από τους υποστηρικτές του , ούτε από τους αντιπάλους του , δεν στεκόταν στα σημεία και τις προϋποθέσεις που απαριθμούσε μετά το «αν» , ο υποψήφιος τότε πρωθυπουργός. Όλοι στεκόντουσαν στις δύο πρώτες λέξεις. «Λεφτά υπάρχουν»! Ελπίδα για τους μεν , στοιχείο μελλοντικής κατηγορίας για τους δε.

Ήταν η πρώτη φορά; Φυσικά και όχι… Το ίδιο ήταν και όταν αντί να ασχολούμαστε με τα λάθη που κάνει στην κυβέρνηση ο Ανδρέας Παπανδρέου , ασχολούμασταν με το πόσα ποτά πίνει , πόσες στροφές φέρνει στα ζεϊμπέκικα και πόσες γυναίκες γοήτευσε αυτό το μήνα.

Το ίδιο όταν η μόνη κριτική που γινόταν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή , δεν ήταν ούτε για το κομματικό κράτος που είχε χτίσει , ούτε για τα πολιτικά εγκλήματα που είχε κάνει στο παρελθόν , ούτε για το «φύτεμα» του από ξένες υπηρεσίες , στην πρωθυπουργία το 1974. Ήτα για τον μπάτλερ του.

Το ίδιο ήταν και όταν τα τσιράκια του Καραμανλή του νεότερου βούτηξαν μέσα στο δημόσιο χρήμα το 2004-2009 , αλλά εμάς μας ένοιαζε το πόσο τρώει και το πως δήθεν πήγαν να τον  σκοτώσουν-απαγάγουν-αρρωστήσουν (ανάλογα το σενάριο επιστημονικής φαντασίας) οι ξένες υπερδυνάμεις.

Το ίδιο ήταν και όταν ο Σημίτης παρέδωσε ολοκληρωτικά στους μεγάλους εργολάβους τη χώρα , αλλά αυτό που μας απασχολούσε για χρόνια ήταν το «ευχαριστούμε τους Αμερικάνους» και το τι θα γίνει με τις ταυτότητες.

Για να μην το τραβήξω πολύ το ίδιο γίνεται σήμερα και με τη Ζωή Κωνστανοπούλου , που όλοι στέκονται στο ύψος της φωνής της και όχι σε αυτά που ορθότατα καταγγέλλει. Και αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει ποτέ. Γιατί αυτά θέλουμε σαν λαός.

Δεν μας ενδιέφερε ποτέ η ουσία. Τη μισούσαμε. Γιατί πάντα όταν ψάχνεις την ουσία του προβλήματος ή του θέματος που σε απασχολεί , ελοχεύει ο κίνδυνος να βρεις και δικές σου ευθύνες ή πράξεις που πρέπει να κάνεις. όλοι ξέρουμε πως η ευθυνοφοβία και το «να μην μπλέξω» είναι ευαγγέλιο για τον Έλληνα.

Μας ενδιέφεραν οι εντυπώσεις. Αυτές που θα στρέψουν πάνω μας το ενδιαφέρον όταν θα τις απαγγέλλουμε στα καφενεία , στις καφετέριες και μέσα στις παρέες.

Μια από τις κλασσικές κριτικές κάποιων δήθεν κουλτουριάρηδων για τη μεταπολίτευση ήταν ότι κατέστρεψε τις συνειδήσεις , έκανε τον Έλληνα τεμπέλη , ρηχό , ευκολόπιστο και χειραγωγήσιμο.

Λυπάμαι αλλά το πράγμα δούλεψε αντίστροφα.  Ο τεμπέλης Έλληνας , που βαριέται να ψαχτεί ιδεολογικά , που φοβάται να κοιτάξει στα μάτια τα προβλήματα , που θέλει να ακούει και να πιστεύει σε ωραία λόγια , δημιούργησε αυτό το είδος πολίτη που ονομάζουμε συχνά Νεοέλληνα.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s